هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ابعاد تروماهای دوران کودکی با علائم وسواس جبری و تعیین نقش میانجی ناگویی هیجانی و حساسیت اضطرابی در کارکنان مراکز بهداشتی و درمانی شهر کرج انجام شد.

روش: این پژوهش توصیفی ـ همبستگی بود و روابط متغیرها با استفاده از تحلیل مسیر و مدل‌یابی معادلات ساختاری بررسی شد. جامعه پژوهش کارکنان مراکز بهداشتی و درمانی شهر کرج بود که ۳۴۰ نفر از آنان در نمونه شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از ابزارهای سنجش تروماهای دوران کودکی، ناگویی هیجانی، حساسیت اضطرابی و علائم وسواس جبری گردآوری و با نرم‌افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند.

یافته‌ها: هر پنج بُعد تروماهای دوران کودکی، شامل سوءاستفاده جسمانی، سوءاستفاده جنسی، سوءاستفاده هیجانی، غفلت جسمانی و غفلت هیجانی، با علائم وسواس جبری رابطه مثبت و معنادار داشتند. همچنین ناگویی هیجانی و حساسیت اضطرابی با علائم وسواس جبری رابطه مثبت و معناداری نشان دادند. شاخص‌های برازش مدل شامل CFI، IFI، GFI و NFI برابر با ۰٫۹۹۲ و RMSEA برابر با ۰٫۰۷۵ بود. تحلیل مسیر نیز از نقش میانجی ناگویی هیجانی و حساسیت اضطرابی حمایت کرد.

نتیجه‌گیری: ارتباط تروماهای دوران کودکی با علائم وسواس جبری را می‌توان با توجه به دشواری شناسایی و پردازش هیجان‌ها و حساسیت نسبت به نشانه‌های اضطراب بررسی کرد. توجه به این متغیرها می‌تواند در تدوین فرضیه‌های بالینی و طراحی مداخلات روان‌شناختی سودمند باشد؛ بااین‌حال، به دلیل ماهیت همبستگی پژوهش، نتایج پژوهش رابطه علّی را اثبات نمی‌کنند.